Pelegrinage/1
From Renascentia
[edit] Conviction de peccato
.1 Durante que io camminava per le deserto de iste mundo, io perveniva a un certe loco, ubi il habeva un cava. Hic io me addormiva e habeva un sonio.
.2 Io soniava, e tosto io videva un homine, vestite de povre vestes lacerate, qui stava in un certe loco, con le facie revolvite de su proprie casa, con un libro in mano, e con un grande fardello super su dorso [Is 44:6; Lc 14:33; Ps 38:5; Hab 2:2].
.3 Io reguardava, e le videva aperir le libro e leger in illo. Durante le lectura ille comenciava lacrimar e tremular, tanto que ille non poteva plus continer se e per un voce lamentose ille critava: "Que debe io facer?” [Act 2:37].
.4 In ille lamentabile condition ille retornava a casa e cercava celar a su sposa e a su filios su proprie suffrentia, ma ille non succedeva facer lo, proque su pena augmentava semper plus.
.5 Finalmente ille se effundeva a su sposa e a su filios e diceva: "Mi car sposa, e vos, mi amatissime filios, io es triste e profundemente turbate: le fardello que io porta es tro pesante,
.6 in ultra io ha essite informate que in tote certitude, nostre citate essera comburite per un foco que venira del Celo: nos omnes perira miseremente si nos non trova un via pro fugir, un via que io non mesmo cognosce”.
.7 In audir iste parolas, su familia esseva multo surprendite, non proque illes habeva credite al parolas que ille diceva, ma proque illes comenciava timer que ille se affollava. Comocunque, nam le nocte se avicinava, illes le exhortava a vader a lecto, in le spero que le somno poterea calmar su cerebro.
.8 Le nocte, tamen, esseva pro ille tanto travaliate quanto le jorno e, pro isto, ille lo passava in singultos e in lacrimas. Assi, quando le jorno arrivava, illes voleva informar se como ille stava nunc, ma ille respondeva: "Semper pejo, semper pejo”.
.9 Ille desirava pois continuar a parlar a illes, in le spero de convincer les, ma in van, illes comenciava a indurar se; illes etiam probava a facer le revenir al ration per le manieras forte, aliquando per derision, aliquando per reproches e, altere vices, illes simplemente le ignorava: pro isto ille comenciava retirar se in su camera a precar e a compatir les, ma etiam a condoler su proprie miseria. In ultra, ille passava le tempore in camminar solitari per le campos, aliquando in leger, aliquando in precar.
.10 Un vice, durante que ille camminava per le campos, io videva que, como il esseva su habitude, ille legeva ille su libro e ille me pareva particularmente inquiete e, durante su lectura, como ille jam habeva facite, ille se effundeva e diceva: "Que debe io facer pro salvar me?” [Act 16:30,31].
